Bir insanı en iyi ilk cümlesiyle tanırsın Bakakalırsın sonra Zaman donabilir, aldırma İsyanlarda bir şairi oyalayabilir tüm otobüs Yüz kişi bine yükselir Binden sonrası değişmez, tümdür Matematik süreklilik sevebilir Benim seviyor olmam matematikten değildir Durakta kendi imkanlarıyla tütün sarar prototip bir kız çocuğu Ginsberg öleli çok olmamıştır, belki Ama kırmızı reçeteler çoktan kalkmıştır Bir delinin doktoruna ricasıyla başlar bazı şeyler Olmayan bir sergiye olmayan

Gözlerini açar açmaz ilk olarak tavana bakıyor Lucida, ta ki bakmaktan sıkılana kadar. Bazen sıkılsa bile bakmaktan alıkoyamıyor kendini, en azından sıkılmaktan da sıkılmaya başlayıncaya dek. Oysa baktığı şey düz - beyaz bir tavan sadece. Neden -beyaz- diye düşünüyor bu tavan, herkes beyaz dediği için beyaz mıdır gerçekten? Tanımlayamıyor olsa da görüyor başka şeyler, titreşen frekanslar mesela; on altı reseptörden geçmiş olan ışığın tavanla pazarlığı. Görünenin ötesine hiçbi

“Bütün acılar birgün son bulur mu?” “Hiçbir fikrim yok” “O zaman neden karşıma çıktın?” Yağmurun sanki her damlası montumun üstüne kurşun gibi yağdığı bir gündü. Motorun üstüne bindim, yeni bir paketi Mavişehir’e bırakacaktım. Yemek de bir güzel kokuyordu ki sorma... Kapıyı çaldım. Kadın tüm mutsuzluklarının sebebi benmişim gibi açtı kapıyı. “Geç kaldınız!” “Yağmur ve rüzgar hızlı gelmeme engel oldu. Kusura bakmayın.” Kadın mırıldanarak “Ben dedim sa