Ses ver, gözleri kocaman, ışıklı şehirler ordusu Bir kâğıt parçasının çöp kutusuna süzülüşü Varıp gittiğim o pelerinli yapraklar bahçesi Ses ver, uzak diyar, biralı ağız, Marmara'nın ince meltemi Bir anlamı olmak zorundaydı aramızdaki kıvılcımın Var olmamız ana vatana dönmek gibi kokmalıydı Ve bütün ayrılıklar bir anlığına durmalıydı Ses ver, benim parlayan rüyam, gemileri fırtınalardan döndüren Nefesim ölümcül bir hastanın nefesi gibi kapladı beyaz duvarları Ama aşk gerçeği